W 1950 r. został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru stanowiącego część gruntów gm. Młociny, teren ten był ograniczony lasami państwowymi nadleśnictwa Laski, drogą Kazuń-Warszawa i ulicami Rynkową i Senatorską. Plan ustalał przeznaczenie terenu, który był dotąd łąkami i terenami budowlanymi, pod gospodarkę leśną.
„Wyjątkową wagę zalesienia tego terenu” kuriozalnie tłumaczono w uzasadnieniu planu faktem, iż „leży on w pasie łączącym Puszczę Kampinoską za pośrednictwem Lasku Młocińskiego (obecnie Parku Młocińskiego), Lasku Bielańskiego a dalej wzdłuż Powiśla z centrum Warszawy”.
Zarząd Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej „Miasto–Ogród–Gaj” złożył w 1949 r. do Biura Odbudowy Stolicy wniosek, w którym przypominał , że w 1938 r. został przez Województwo Warszawskie zatwierdzony plan zabudowy tego terenu, uzgodniony z planem ogólnym Regionu Warszawskiego. Przewidywał on przeznaczenia 45% powierzchni na zalesienie i zgodził się na zaprojektowanie przepisowej parcelacji na działki i zabudowy na pozostałym terenie. Przewidziano pasy zadrzewień, ulice kończące się rondami, umożliwiające łatwe zakręty i tereny dla spacerowiczów warszawskich, jako przeznaczone na wypoczynek dla ludzi pracy, na rozrywki lub nawet sporty”. Żądano aby przygotowany przez wojną plan zabudowy terenu został w całości włączony do miejscowego planu zagospodarowania okolic Młociny „aby członkowie spółdzielni wobec braku mieszkań mogli w jak najkrótszym czasie rozpocząć budowę domków jednorodzinnych”. Przypominano również, że pierwsi członkowie zakupili te grunty jeszcze w 1914 r. i za zgodą władz rosyjskich założyli spółdzielnię mieszkaniową, która w 1922 r. otrzymała legalizację od władz polskich. W kolejnych wystąpieniach do Dyrekcji Planowania Przestrzennego przedstawiciele spółdzielni piszą o „najwyższym w stopniu krzywdzeniu pracowników państwowych i komunalnych i niweczeniu poniesionych przez nich wydatków i pracy przygotowawczej, pozbawieniu możliwości wybudowaniu domków jednorodzinnych w okresie gdy zdobycie jakiegokolwiek mieszkania jest tak trudne a teren spółdzielni, po wielu latach oczekiwania, uzyskał dogodną komunikację autobusową Warszawa- Łomianki. Na odwrocie pisma widnieje odręczny zapis „Pracownia „Północ” stoi na stanowisku że tereny Spółdzielni Bud. Mieszk. „Miasto Ogród Gaj” należy zalesić”.
Także właścicielki pozostałego, znacznie większego terenu Anna Łempicka i Zofia Nowińska-Roesler złożyły odwołanie od przygotowywanego planu, powoływały podobne argumenty „Skasowanie tego osiedla względnie jego ogromne ograniczenie przez przeznaczenie większości terenów budowlanych na las i zieleń użytkową będzie z wielką szkodą dla rozwoju miasta. Podkreślić należy, że wobec otoczenia osiedla przez już istniejące lasy i parki o olbrzymiej powierzchni, powiększenie zalesienia w tym miejscu wydaje się być zupełnie zbędne. Tylko bardzo ważne względy wyższej konieczności mogą uzasadnić tak radykalną zmianę prawomocnego planu zabudowania zaś taka konieczność w danym wypadku nie istnieje. Zaznaczyć należy, ze większość terenu została rozsprzedana przed wojną ludziom pracy, którzy nabyli je z drobnych oszczędności”.
Historia zalesienia kończy się pismem z dnia 7 lipca 1950 r., w którym Biuro Odbudowy Stolicy „stosownie do dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowaniu przestrzennym Kraju” zwraca się do Ministerstwa Budownictwa Departament Miast i Osiedli o wyrażenie zgody na miejscowy plan zagospodarowania obszaru stanowiącego część gruntów gm. Młociny. Wymieniono 12 instytucji, z którymi plan został uzgodniony: Urząd Wojewódzki Warszawski Dział Rolnictwa i Reform Rolnych, Dyrekcja Okr. Poczt i Telegrafów, Min. Leśnictwa Biuro Ochrony Przyrody, Dyrekcja Lasów Państwowych, Dyr. Okr. Kolei Państwowych, Min. Budownictwa Dep. Planowania Miast i Osiedli, Dowództwo Wojsk Lotniczych Min. Obrony Narodowej, Dowództwo Okręgu Wojskowego, Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa, Warszawski Urząd Wojewódzki Pruszków, Państw. Komisja Planowania Gospodarczego, Prezydium Warsz. Powiatowej Rady narodowej w Aninie.
Pismo zawiera także następujące zdanie „W terminie wpłynęły wnioski. Wnioski nie zostały uwzględnione”.
Obwieszczenie o opublikowaniu planu ogłoszono 27 września 1950 r. w „Monitorze Polskim”.