Las Młociński
Położony przy północnej granicy Warszawy po zachodniej stronie ulicy Pułkowej. Zajmuje ponad 180 ha, porośnięty jest głównie lasem sosnowym z niewielką domieszką dębu i brzozy.
Pierwotnie istniała tu wieś Młoszczyny, której nazwa pochodziła od słów oznaczających mokradła. Pierwsze wzmianki pochodzą z XIV wieku.
W XVI wieku powstał królewski zwierzyniec, a w XVIII wieku pałac Brühla z parkiem. W XIX wieku pojawiły się pierwsze połączenia komunikacyjne z Warszawą.
Dobra łomiankowsko-młocińskie przejęła od Bruhlów rodzina Pothsów. Z czasem Młociny podzieliły się na część wschodnią przylegającą do Wisły nazywaną Młociny wieś i część zachodnią nazywaną Młociny dwór. W początku XX w. zachodnią część Młocin zakupili wspólnie gen. Zygmunt Łempicki i prof.
Aleksander Nowiński. Ich spadkobiercy są do dziś właścicielami ok. 150 ha Lasu Młocińskiego nazywanego czasem Lasem Nowa Warszawa. W 1929 otwarta została w przebiegająca przez las linia kolejowa Warszawa Gdańska – Palmiry, zlikwidowana w latach 40. XX wieku.
Jedynym jej śladem jest leśna ścieżka biegnąca po nasypie między ul. Żubrową a Pułkową.
W 1913 powstał projekt miasta-ogrodu „Nowa Warszawa”. Planowano nowoczesne osiedle z pełną infrastrukturą, jednak obie wojny światowe uniemożliwiły jego realizację.
Zasłużeni w służbie Ojczyźnie właściciele majątku Młociny obejmującego obecny Las Młociński
Aleksander Nowiński
Jeden z najbardziej zasłużonych pszczelarzy w b. Kongresówce, człowiek cichy, skromny, niezwykle małych wymagań życiowych. Urodził się 12 grudnia 1854 r. w Serokach pow. sochaczewski. Po ukończeniu III gimnazjum w Warszawie studiował w Petersburgu w Instytucie Technologicznym, a następnie ukończył agronomię w Instytucie w Puławach. Był właścicielem majątku Skarżyn pod Siedlcami, a potem współwłaścicielem Młocin pod Warszawą.
Był jednym z głównych założycieli i członkiem zarządu Warszawskiego Towarzystwa Pszczelniczego, wykładał w Wyższej Szkole Ogrodniczej, na rocznych kursach ogrodniczo-pszczelniczych, zimowych kursach w Towarzystwie Ogrodniczym i na wielu innych kursach w całym kraju.
Pozostawił trzy cenne prace: „Zwiększanie pożytku dla pszczół”, „Wina i miody owocowe” i „Wady naszych uli”.
Ze wspomnienia opublikowanego w Gazecie Rolniczej: „Był ludowcem w najlepszym zrozumieniu tego słowa, ale nie wtedy gdy ten tytuł dawał drogę do zaszczytów i pieniędzy, lecz wtenczas, gdy mógł zaprowadzić co najwyżej do więzienia rosyjskiego.”
Zmarł 2 maja 1930 r. i został pochowany na Starych Powązkach.
Zofia Nowińska-Roesler ps. „Polka” (ur. 9 grudnia 1897 w Warszawie, zm. 30 września 1979) – polska ziemianka, działaczka społeczna, porucznik Armii Krajowej. Urodzona w Warszawie w rodzinie agronoma Aleksandra Nowińskiego i jego żony Jadwigi, była żoną Jana Edwarda Roeslera.
W okresie okupacji ziem polskich w czasie II wojny światowej pozostając w konspiracji (jako podporucznik o pseudonimie „Polka”), kierowała delegaturą Rady Głównej Opiekuńczej w gminie Młociny oraz była komendantem Wojskowej Służby Kobiet w ramach Rejonu VIII Obwodu VII „Obroża” AK, obejmującego tereny Puszczy Kampinoskiej, szkoląc łączniczki i sanitariuszki.
Jako współwłaścicielka Młocin była współfundatorką tamtejszego kościoła Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W czasie II wojny światowej organizowała polowe lecznictwo – w okresie kampanii wrześniowej w 1939 r. użyczając na te cele własny dworek w Młocinach, a w czasie powstania warszawskiego w 1944 r.(będąc żołnierzem Grupy „Kampinos”) w Quindtówce w Dąbrowie Leśnej. Ryzykując życiem prowadziła dystrybucję druków podziemnych, za którą została uhonorowana Krzyżem Walecznych.
Zmarła w Warszawie i została pochowana w Alei Zasłużonych cmentarza Wawrzyszewskiego. Samorząd Warszawy nadał jej imie jednej z młocińskich ulic.
Zygmunt Łempicki (ur. 5 listopada 1867 w Koderyszkach, zm. 27 lutego 1932 w Warszawie) – tytularny generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Od r.1885 był oficerem rosyjskiej kawalerii. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904–1905. W 1909 r. w stopniu podpułkownika, pełnił służbę w 13 Narewskim Pułku Huzarów w Siedlcach. W latach 1915–1917 dowodził rosyjskim 13 pułkiem dragonów.
Po rewolucji lutowej (1917–1918) organizator i dowódca 3 pułku ułanów w I Korpusie Polskim na Wschodzie. Następnie dowódca Brygady Jazdy i Dywizji Ułanów.
Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Do 1921 pełnił szereg wysokich funkcji wojskowych, m.in. w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W 1920 zatwierdzony w stopniu generała podporucznika. W 1923 r.mianowany tytularnym generałem dywizji.
Na emeryturze mieszkał w Warszawie. Był współzałożycielem Stowarzyszenia Dowborczyków „Ku Chwale Ojczyzny”. Jako współwłaściciel Młocin był inicjatorem projektu „Miasto Ogród Młociny” i budowy kolei młocińskiej (1929–1943).
Zmarł 27 lutego 1932 r. i został pochowany na Starych Powązkach.